Eğer mutluluğu tanımıyorsan sana merhaba demez;Hayatın çileli yollarında bin kez karşılaşsan bile, ne sen onu tanırsın,ne de o sana selam verir.

Mutluluğu tanıyacaksın.

Kimbilir, belkide evin bahçesinde büyüyen çam ağacıdır mutluluk; Belki sokağın köşesinde boy atan akasyadır. Evin bahçesinde çam yoksa, sokağın köşesinde akasya salınmıyorsa, pencerenden avuç içi gibi görünen denizdir.

Pencerenden görünmüyorsa deniz, sokağa bak!...

Sokakta oynayan bir çocuk yok mu?

Varsa adı MUTLULUKtur.

Ya yoksa?

Kimbilir mutluluk belkide çocuk değil, bir kedidir, soğuk kış günü camdan sana bakıyor.

Aç pencereyi, girsin sıcak odaya minik kedi.Yavrunun önüne bir tabak sıcak süt koydun mu, üşümesi geçer,mırlanmaya başlar; Sen de mutluluğu kediyle paylaşırsın.

Ama mutluluk camdan bakan kedi değildir belki, mahpushane penceresinden görünen gökyüzüdür ya da gökyüzünde uçuşan buluttur.

Gökyüzünde bulut mu yok?

Uzaklaş pencereden, eline bir kitap al, sayfalarını karıştır, işte bir şiir.

Şiir mutluluktur; Sözcüklerini inci taneleri gibi belleğine dizebilirsin; Dizelerini gözeneklerinle özümleyebilirsin; Anlamını içine çekip soluyabilirsin; Ama geçekten mutluluğa hazırsan...

Ya hazır değilsen?

Sen duyumsamaya hazır değilsen, mutluluk ne ağaç kılığına girip karşına çıkar, ne çocuklaşır,ne de şiirleşip bir kitap sayfasında seninle buluşabilir.

***

İnsanın amacı mutluluk değil mi?

Bu uğurda yollara dökülenlerin sayısı kaç? Ben diyeyim on, sen de ki yüz milyon, berikine göre milyar, bir sava bakılırsa tüm insanlık...

Herkese yeter mi mutluluk?...

Hazreti İsa'nın tükenmez ekmeği gibidir mutluluk, paylaşıldıkça çoğalır.

Herkese yetecek kadar mutluluk var.

Mutluluk piyangosu paylaşım üzerinedir; Her çekilişte ne büyük ikramiye çıkar, ne de amorti. Çünkü mutluluk bölünemez, ancak paylaşılır.Paylaşma ile bölme arasındaki anlam inceliği, mutluluğun ta kendisidir.